این انبوه سیب خورها حال آدم را بهم میزند

دستهایم

seemore — Sat, 07 Nov 2009 17:21:18 GMT

دستهایم :

گویی دستها حدود خود را فراموش کرده باشند . ابعادشان را گم کرده باشند ،

یادشان رفته باشد که تا دیروز برای برداشتن لقمه ای هم قاعده ای پیش فرض

را دنبال میکرده اند . گویی بخواهم دستهایم را رها کنم . آنقدر رها که حس کنم

کنده شده اند . رفته اند تا که وسعت بینشان از شهر ها و کوه ها و دشت ها

بیشتر باشد و من با تمام وجود این همه را محکم در دست میگیرم . نگاهشان

میکنم . تا ته ته تهشان را . و انگار میتوانم تمام لایه های سنگی و سخت تصوراتم

را کنار بزنم و زل بزنم به سطح زلال و صاف و شیشه مانند سنگ ها و صخره ها و

کوه ها . همه را سخت در آغوش بگیرم تا باور کنم که هر آنچه بین دستهایم جا

دارد از وسعت آغوش من هم خیلی کوچکتر است . آنوقت خواهم توانست با خیال

راحت زمین بگذارمشان تا کمی استراحت کنند . تا کمی استراحت کنم . تا بتوانم

همه چیز را زمین بگذارم و . . .

خیال نوشت :

چشمهایم را میبندم . تو را تصور میکنم که می آیی . تو را تصور میکنم که دستهایت پر

است از گل های زیبا . تو را تصور میکنم که نورانی هستی . تو را تصور میکنم که . . .

راستی چرا تو هیچگاه شبیه تصورات من نیستی ؟

یاد آوری :

وقتی سرت را بیش از اندازه بالا میگیری اولین اتفاقی که با آن روبرو خواهی شد اینست

که سرت به یک جایی گیر خواهد کرد .

. . .

بازی

seemore — Fri, 16 Oct 2009 19:02:18 GMT

بازی :

دلی که مانده میان طناب بازی ها

و ذهن مضطربی زیر دست قاضی ها

کجاست بودن تو بین دستهایی که

ترک ترک شده در حین خانه سازی ها

خیال خام و تو و روزهای رفته ی من

و روی بستر یک عشق ناز نازی ها

و خاطرات تو مثل طناب میپیچد

و میکشد دل من را به بی نیازی ها

تعجب نوشت :

اغلب خیلی چیزها بلدیم ولی به چه درد میخورند ؟ نمیدانیم .

یاد آوری :

پرنده بودن سخت نیست . فقط باید قبول کرد هر کاری وسایل خودش را میخواهد .

زور نوشت :

ظاهرا این بادکنک که بغل گرفته ای زور کافی ندارد . برای همین است که بالا نمیروی .

. . .

بعضی ها اینجوریند . . .

seemore — Mon, 14 Sep 2009 13:54:18 GMT

بعضی ها اینجوریند

روبرویم نشسته ای . نگاهم میکنی . طوری که انگار تا به حال مرا ندیده باشی .

طوری که گویی این اولین بار باشد که چشممان در چشم هم می افتد . به تو

فرصت میدهم . فرصت میدهم که خودت را پیدا کنی . آخر دست و پایت را گم

کرده ای . هول شده ای . از عرقی که روی پیشانی ات نشسته کاملا مشخص

است . ولی انگار نه انگار . میخواهی با این حرکات اضطرابت را مخفی کنی .

اصلا از رو نمیروی . با اخم نگاهت میکنم . برایت دهن کجی میکنم . حالا بدجور

شاکی میشوی . شاید هم میترسی . گریه ات میگیرد . گریه ام میگیرد . آخر

طاقت اشک های تو را ندارم . نمیدانم چکار کنم . چرا اینطور شده ای . احساس

میکنم گمت کرده باشم . احساس غم سنگینی سینه ام را فرا میگیرد . تو

روبرویم باشی و من خوشحال نباشم ؟ تو باشی و اینطور اشکبار ؟ اشکهایت

را پاک میکنی . انگار یک غرور ذاتی نمی خواهد بگذارد کم بیاوری . باز هم زل

میزنی به چشمهایم . اینبار من هم زل میزنم به چشمهایت . دقیق میشوم .

به نظرم تغییر کرده ای . عادی نیستی فکر کنم روی پیشانیت را لک گرفته . چند

وقت است تمیزت نکرده ام ؟

یاد آوری :

بعضی جهان را متر میکنند به این بهانه که دو متر سهمیه ی شان هر کجای عالم

میتواند باشد .

دلخون نوشت :

با رفتنت هوا آنقدر سرد شد که نگاهم روی امتداد قدم هایت یخ زد .

. . .

خواب

seemore — Mon, 24 Aug 2009 07:15:18 GMT

خوابم می آید . دلم یک خواب آرام و لذت بخش می خواهد . چشم هایم را

که میبندم به خواب عمیقی میروم و وارد رویا میشوم . خواب میبینم آسمان

به زمین نزدیک شده . آنقدر که با هر پرش میتوان به ابر ها رسید و شاید حتی

به ستاره ها . روی ابر ها بازی کرد و بعد از همان بالا به آرامی پایین پرید . ولی

اینبار آسمان به زمین اینقدر ها هم نزدیک نباشد . اتفاقا دوست دارم اینبار

آسمان از زمین خیلی هم دور باشد . اینقدر دور که این مسافت مثلا یک روز

تمام طول بکشد و همینطور که پایین می آیم از کنار همه چیز عبور کنم . از

کنار هواپیماها . از کنار ابر ها . از کنار بادکنک گازی هایی که همینطور بالا و

بالاتر میروند . از کنار پرنده هایی که اوج میگیرند . حالا دیگر خیلی نزدیک شده ام .

یعنی دقیقا از وقتی پرنده ها را دیده ام . دیگر معلوم است که حسابی به زمین

نزدیک شده ام . تمام تنم را هیجانی وصف ناشدنی فرا گرفته است . چیزی

بیشتر از هیجان وقتی که توانستم روی ابرها بپرم . چیزی بیشتر از هیجان

وقتی که دختر بچه ی 5 ساله ای دستانش را دور گردنت حلقه میکند و می گوید :

دوستت دارم . و من هیجان زده ام . خوشحالم . ساختمان های بلند و آسمان

خراش ها بدجور خود نمایی میکنند . و من از اینها میترسم . من از این چیزهایی

که ابعاد بشر را متر میکند میترسم . غصه ام میگیرد . انگار که اینها تعیین کننده ی

مرزهای حقیقی انسانیت باشند و من باید برای اثبات بودنم به دربهای بسته شان

هی بکوبم . هی بکوبم و بعد یک نفر متر بدست بیرون بیاید و محیط و قطر و شعاع

و ارتفاع و ابعاد مرا حساب کند تا بخواهد بگوید حق دارم باشم یا نه . و من از این

متنفرم . حالا دیگر خیلی نزدیک شده ام . چیزی به زمین نمانده . هیجان به سر حد

خود رسیده است . فکر میکنم اینقدر به زمین نزدیک شده ام که تا به حال خود را

اینقدر صمیمی و نزدیک حس نکرده ام . پاهایم را پس از سقوطی یک روزه روی

زمین میگذارم .خیلی محکم فرود می آیم . طوری که زمین میلرزد . تمام زمین

شروع میکند به لرزیدن . خیلی شدید میلرزد و من از بس محکم به زمین خورده ام

که پاهایم تا زانو در زمین فرو میرود و انگار من خود زمین باشم من هم میلرزم .

اصلا این خود من هستم که دارم زمین را میلرزانم و عجب کار لذت بخشیست .

با تمام قوا به این کار ادامه میدهم . به دور و برم نگاه میکنم . تمام ساختمان های

بلند اطرافم مثل ژله های رنگارنگ از این سو به آن سو میروند و من محکم و استوار

ایستاده ام و به بزرگی و عظمت خودم مینگرم . به این همه گستردگی . . . من

خود زمین شده ام .

تذکر نوشت :

آنقدر دستهایت را بالا گرفته ای ، عادت کرده ای یا تسلیم باشی یا آویزان .

کوتاه نوشت :

دنبال کلید چراغ میگشتم وقتی از روشنایی میگفتی .

. . .

خانه ی قدیمی

seemore — Thu, 13 Aug 2009 11:50:18 GMT

دلم میخواهد دوباره همه چیز را دوره کنم . یکبار دیگر غروب آن خانه را ببینم .

بی محابا راه پله ها را بالا و پایین بدوم . دلم میخواهد باز هم در ان خانه ،

30 - 40 نفر ادم جمع شوند و جا نباشد که سوزن بیندازی . دلم دوباره آن

شانه به شانه خوابیدن ها را میخواهد . دلم میخواهد وقتی . . .

چقدر دلم چیز میخواهد که نمیشود . چقدر دلم برای خواستنی هایی که

شدنی نیست تنگ شده است . دستمان را میگرفت و با خود میبرد و ما هم

با گامهای کوتاه کوتاه و آرامش هم قدم میشدیم و تمام راه دلمان شور جایزه ی

شبانه را میزد . مادربزرگ میرفت داخل مسجد و ما هم با پولی که میگرفتیم

آلبالو خشکه یا لواشک یا بستنی میخریدم و بعد اینقدر دنبال هم در حیاط

مسجد میدویدیم تا بیاید . گهگاه هم که میرفتیم داخل اینقدر از سرو کولش

بالا و پایین میرفتیم که جیغش در می آمد . . .

دلم عجیب هوس آن روز ها را کرده است .

کوتاه نوشت :

دیوارها بلندند و اوج پرش من کوتاه . با این حساب مقصر کیست ؟ من ،

دیوارها یا خدا ؟

کوتاه نوشت :

آرزوهایم چون بارش دانه های برف است بر کف دستانم . مرا میلرزانند و

میمیرند .

دردنامه :

مرد میخندید . قهقهه میزد و صدایش تمام فضا را پر کرده بود ولی ذهن

من را قطره های خونی که از لبانش میچکید پر می کرد .

. . .

ببار

seemore — Sat, 25 Jul 2009 08:39:18 GMT

اول نوشت :

نالان در این بنای فروریزان

نشسته ام به ناله و زاری

هر لحظه گیج و مشوش

باید ببارد آسمان من

آی آسمان ببار

آری ببار بر تن خشکیده ی زمان

وآنجا نشسته

پیر و شکسته

خمود و زار

مردی ملول و مانده به ره

نا امیدوار

با این سخن

گویی دمیده اند به جانش حضور نو

با هر توان ز حنجره فریاد میزند .

آمین . ببار .

من ز تو میخواهم ای زمان

آمین ببار .

ببار

.......................................

باران به سان سیل خروشانی

شسته است شهر و خانه و آبادی و مرا

با خویش می برد

وان پیرمرد خسته ی آمین گوی شهر

فریاد میزند

فریاد میزند . . .

کوتاه نوشت :

تصویرت را که از دیوار دلم پایین میکشم تمام اتاق یکصدا فریاد میزند : دروغگو .

درد دل :

اغلب به تو که نگاه میکنم در خودم هیجانی تازه میابم اما اینبار ترسی تازه یافتم .

گمانم که دیگر داری بزرگ میشوی .

پی نوشت :

پرواز کن . رها شو از این ابعاد . اندازه های تو خیلی فراتر از این طول و عرض

و ارتفاع هاست .

. . .

دفتر خاطرات

seemore — Sat, 18 Jul 2009 14:17:18 GMT

دلخون نوشت :

خاکستری تیره / نه آبی / بنفش هم

اصلا علاقه ای به رنگ ها نداشتم

من از همان زمان که تو از خانه رفته ای

یک خار هم به کاغذ تازه نکاشتم

انگار روی نقش زمان قاب تو شکست

دستی به صورتم زدم و برنداشتم

کوتاه نوشت :

۱ - شکوفه ها که می شکفند به این می اندیشم که چه خواهد شد

وقتی می پژمرند و فرو می ریزند . شکوفه ها که فرو میریزند دیگر چیزی

برای اندیشیدن ندارم .

۲ - دفتر خاطرات بودنت را هرچه بیشتر پاک میکنم رد پای وسیع حضورت

بیشتر بهت زده ام میکند .

. . .

آدمخوار

seemore — Fri, 03 Jul 2009 16:07:18 GMT

__ آدمخوار __

دروازه ها رو که بستن دیگه واقعا تو قلعه جا نبود مردم وحشتزده مثل مور و ملخ

ریخته بودن تو .همه فقط فکر این بودن که فرار کنن کسی نقد رو ول نمیکنه نسیه

رو بچسبه . جون مهمتره برای همین توی اون لحظه کسی فکر شیکم مردم و نیروی

دفاعی و این چیزای پیش پا افتاده نبود. قلعه و دیواراش از زور جمعیت داشت از داخل

منفجر میشد تا از بیرون .

چند هفته زمان کافی بود برای تموم شدن کل آذوقه و تموم چیزایی که توی

شرایط عادی به تف و لعنت مردم هم نمی ارزه . بعد از 3 ماه فقط آدم ها بودن و

آدم ها . یه نسل کشی اساسی از خر و اسب و گاو گرفته تا سگ و گربه به راه

افتاد . فقط آدم های گرسنه مونده بودن و جسد هایی که یه جوری باید از شرشون

خلاص شد . یا باید خاکشون کرد یا سوزوند یا ریخت بیرون قلعه و یا . . .

آدم ها شروع کردند به خوردن مرده های خودشون یواش یواش آذوقه ی سرباز ها

هم ته کشید تنها برتری اونها نسبت به بقیه قدرت مدیریت گروه بود . در این بین حاکم

و خانوادش با ذخیره ی یه چیزایی هنوز داشتند حفظ آبرو میکردند و امیدوار بودند تا

شاید یه چاره ای پیدا بشه . سرباز ها هم حالا به سرکردگی یکی از فرمانده ها

رودربایستی رو گذاشتن کنار و مرده های جوون تر یا اونایی رو که تو درگیری مردن

رو سوا میکنن برای خودشون . به عبارتی تیکه ی خوشمزه ی گوشت رو برای

خودشون بر میدارن . این روند تا ماه ششم به جایی میرسه که دیگه ضعیفا هم

نسلشون منقرض میشه یعنی اونایی میمونن که معمولا تو درگیری ها پیروزن یا

جسد ها رو زودتر گیر آوردن .

اون که باید میمرد خیلی وقت پیش مرده . پس حالا ابتکار های جدید شروع

میشه سرباز ها به عنوان یه گروه مقتدر با فرماندشون . یه گروه از لات و لوت ها به

سرکردگی گنده لات شهر دوره می افتند و هرکی رو حال میکنند نشون و بعد هم . . .

9 ماه گذشته و فقط خانواده ی حاکم توی قصر اصلی داره حفظ آبرو میکنه و

امیدواره تا یه فرجی بشه . دیگه واسه همه جاافتاده که توی دو تا گروه هستند . یا

شکارچی یا طعمه و از دست هیچ کسی هم مقاومت بر نمیاد . فقط دو تا گروه هستند

که با هم درگیر نمیشن بقیه هم یا میشن جاسوس یا میشن فراری که بالاخره عاقبت

هر دو گروه یه چیزه . زمان میگذره و کار به جایی میرسه که دیگه از شکار خبری نیست

و فقط شکارچی مونده . پس حالا باید چی کار کرد ؟

خوب معلومه درگیری برای بقا بین شکارچی ها آغاز میشه . زمان میگذره و از

طرفین توی این جنگهای فرسایشی جز چند تا سرباز و چند تا هم از گروه لات و لوت ها

کسی باقی نمیمونه .تازه اینجاست که مردم و سرباز ها که تا دیروز جرات نزدیک شدن

به قصر حاکم رو هم نداشتند به این فکر میفتند که اونجا واقعا چه خبره . در اصلی رو که

باز میکنن چیزی جز چند تا جمجمه آدم و تکه های استخوان و همون بوی خون آشنا

نمیبینند تا اینکه توی آشپزخانه چند تا شبه انسان رو با صورتی پر از خون روی جسد

پادشاه مشغول گاز زدن پیدا میکنند .

خانواده ی پادشاه هنوز هم امیدوارند که شاید فرجی بشه و از جایی کمکی بیاد .

................................................

پ . ن : میلاد با سعادت پرچمدار عدالت ، مولود کعبه ، مظهر علم و عزت

و سخاوت و شجاعت ، حضرت امیر المومنین علی (ع) بر همه ی شیعیان

و عاشقان و همچنین بر همه ی مردان و پدران این سرزمین مبارک باد .

. . .

این روزها

seemore — Tue, 16 Jun 2009 19:25:18 GMT

باور کردن این صحنه ها برایم سخت است . انگار خیلی چیزهای با ارزش از

دست برود . واقعا تلخ است . و نکته ی قابل توجه هم اینکه ماشالله ، هزار ماشالله

این روزها همه در همه ی موارد سیاسی و امنیتی و جامعه شناسی صاحب نظر

هستند و راهکار میدهند و با همان تصور خود عمل میکنند و از دید خود یا محکوم

می کنند یا از دید طرف مقابل محکوم می شوند و یا هردو !!!! البته هرکسی نظر

خود را دارد ولی چیزی که دردناک است این واقعیت است که این محکوم کردن ها

و محکوم شدن ها و در گیری های به این شکل ، جز ایجاد شکاف بین مردم و ایجاد

هزینه های گزاف اجتماعی و اخلاقی و مالی و همچنین ایجاد تصویری تلخ در اذهان

عمومی چیزی به جا نخواهد گذاشت . از سمتی نحوه ی غلط و نادرست بخشی

از اعتراض ها را داریم که بدبختانه در بعضی نقاط با تحریک بعضی از گروه ها یا افراد

فرصت طلب به بد انحراف هایی کشیده میشود و در نتیجه ایجاد فضای نا امن اجتماعی

میکند که متاسفانه عده ای هم از این شرایط حداکثر سوء استفاده را مینمایند . در

طرف مقابل نیز نحوه ی غلط برخورد با اعتراض ها را داریم . مخصوصا با مردم عادی

و کسانی که تنها برای اعتراض آرام و طلب آنچه فکر میکنند صحیح است آمده اند .

کسانی که تنها در مورد سوال هایشان جواب میخواهند که متاسفانه در موارد زیادی

با برخورد های تند و غیر مسئولانه و ایجاد فضای ارعاب و برخورد بد ، مخصوصا با

دانشجویان و جوانان و استفاده از ادبیات غلط تحریک آمیز در مقابل معترضین روبرو

شده است که خود باعث تحریک بیشتر و همچنین ایجاد فضا برای دخالت گروه های

خود سر و انجام حرکات وحشیانه ی بدون برنامه و نظارت میشود و آبروی کشور را

زیر سوال میبرد .

اما چیزی که بیش از همه در این لحظه ذهن من را مشغول کرده است ایجاد

اختلاف بین مردم است . قرار گرفتن مردم در مقابل مردم چیزیست که جبران ناپذیر

است و بزرگترین آسیبی است که میتواند از طریق تبلیغات سوء رخ دهد . وحدت

مردم از همه چیز مهمتر است . اینکه مردم تحت هر شرایطی در کنار هم باقی

بمانند و به حریم های هم احترام بگذارند از هر چیزی مهمتر است . و در کنار آن

اعتراض مردم امری طبیعی و خواستی قانونیست مخصوصا که نسبت به آنچه فکر

میکنند رخ داده اعتراض دارند و طبیعتا رسیدگی به آن نیز امری ضروری بوده و

نباید در آن حتی ذره ای کوتاهی شود . و صد البته دامنه ی این اعتراض ها نباید

به جایی برسد که مردم را مجبور به پرداخت هزینه های جبران ناپذیر کند و باعث

شود گروه های مردمی در مقابل هم قرار بگیرند . هرگونه خواسته ای باید در مسیر

حفظ امنیت و جلوگیری از آسیب دیدن بیشتر همین مردم باشد . قرار نیست مردم

هزینه های سنگینی به قیمت های گزاف بپردازند و آخر سر نیز سر خورده و مایوس

از نتیجه نگرفتن و آسیب دیدن باقی بمانند .

با توجه به مسائل فوق الذکر ، چه مسئولین دولتی و چه گروه های سیاسی

مختلف اعم از موافق و مخالف و یا هر کسی که باعث ایجاد چنین فضایی بشود ،

حال میخواهد از هر طریقی باشد ( چه استفاده از ادبیات و برخورد غلط ، چه جبهه

گیری ها و تقسیم مردم به اقشار مختلف و دادن نسبت های ناروا و توهین به افکار

هم ، چه دادن اطلاعات غلط در جهت تحریک مردم ، چه استفاده ی غیر مسئولانه و

غیر اصولی از نیروهای دولتی و غیر دولتی علیه مردم و چه و چه و چه . . . ) و مردم

را در مسیری هدف دهی کند که در مقابل هم قرار بگیرند ، با هم درگیر شوند ، یا

همدیگر را محکوم کنند یا ایجاد فضایی نماید که مجبور به پرداخت هزینه های سنگین

شوند ، خارج از این بحث که چه کسی راست میگوید و چه کسی اشتباه میکند در

هر صورت همگی مقصر این اتفاقات خواهند بود و باید جوابگوی قطره قطره ی این

خون ها باشند .

پ . ن : برای خیلی چیزها متاسفم . برای خیلی چیزها که جان را به

درد می آورند . متاسفم برای چوب ها ، متاسفم برای آهن ها ، متاسفم

برای آتش ، متاسفم برای سنگ ها ، متاسفم برای باتوم ها ، متاسفم

برای دستها . متاسفم برای کسانی که خودی و غریبه را تفکیک نمیکنند .

متاسفم برای خون بی گناهی که . . . متاسفم برای گلوله ای که . . .

. . .

خواب های رنگی

seemore — Tue, 02 Jun 2009 18:12:18 GMT

اول نوشت :

و سالهاست

سکوت حافظه ها را انتظار می کشم

شاید از میان سطح غبار گرفته ی افسانه های خود ساخته ات

مرا بیرون بیاوری

ببینی

و من سالهاست

روی شاخه های زندگی

با تمام وجود

لاشه ای را بالا میکشم

و در تعجبم

کجاست خورشیدی که قرار بود از بلندای شاخه ها سر براورد ؟

و خوب که دقت کنی

این لباس عجیب به تن خواب های رنگ رنگی ام زار می زند

باور میکنی ؟

دوم نوشت :

در امتداد چشم تو رفتن ، فنا شدن

تا کوچه های تنگ تمنا / خیال من ↓

با رنگ و بوی مرده ی شب خو گرفته است

این طعم تلخ واژه برای نیاز تن

اینجا به رسم خاطره مشغول عاشقی

ترسیم می کند شب ماتی ز من شدن

هی تو ، نشسته ای که چه ؟ آنجا چه میکنی ؟

تصویر کن که خودت را ( . . . ) / صدا زدن ↓

او را که پشت خاطره ها محو میشود

آنجا کنار پیکر بیجان ، کنار من .

دلخون نوشت :

پاهای خیلی بلندی داشت و این موضوع همه را ناراحت می کرد . آخر او از هر

مانعی عبور می کرد . هیچ چیز جلو دار پاهای بلند او نبود . کوه ها . زمین ها .

دریاچه ها . دیوار خانه ها . سیم خاردار . دربهای اهنی و . . . با پاهای بلندش

از هر حریمی میگذشت . ولی جالب اینجا بود که در آخر کاری به جز تحسین او

بلد نبودند . پاهای بلندش را تحسین می کردند و با تمام صورت به او لبخند

می زدند . . .

کوتاه نوشت :

اصرار داشت هرچه سریع تر مرگ ثانیه ها را زندگی کند .

پ . ن : مطالب بالا هیچ ارتباط منطقی هدفمندی با هم ندارند .

. . .