بازی  :

دلی که مانده میان طناب بازی ها

و ذهن مضطربی زیر دست قاضی ها

کجاست بودن تو بین دستهایی که

ترک ترک شده در حین خانه سازی ها

خیال خام و تو و روزهای رفته ی من

و روی بستر یک عشق ناز نازی ها

و خاطرات تو مثل طناب میپیچد

و میکشد دل من را به بی نیازی ها

تعجب نوشت :

اغلب خیلی چیزها بلدیم ولی به چه درد میخورند ؟ نمیدانیم .

یاد آوری :

پرنده بودن سخت نیست . فقط باید قبول کرد هر کاری وسایل خودش را میخواهد .

زور نوشت :

ظاهرا این بادکنک که بغل گرفته ای زور کافی ندارد . برای همین است که بالا نمیروی .  

                                                                                    . . .

اول نوشت : 

نالان در این بنای فروریزان

نشسته ام به ناله و زاری

هر لحظه گیج و مشوش

باید ببارد آسمان من

آی آسمان ببار

آری ببار بر تن خشکیده ی زمان

وآنجا نشسته

پیر و شکسته

خمود و زار 

مردی ملول و مانده به ره

نا امیدوار

با این سخن

گویی دمیده اند به جانش حضور نو

با هر توان ز حنجره فریاد میزند .

آمین . ببار .

من ز تو میخواهم ای زمان

آمین ببار .

ببار

.......................................

باران به سان سیل خروشانی

شسته است شهر و خانه و آبادی و مرا

با خویش می برد

وان پیرمرد خسته ی آمین گوی شهر

فریاد میزند

فریاد میزند . . .

کوتاه نوشت :

تصویرت را که از دیوار دلم پایین میکشم تمام اتاق یکصدا فریاد میزند : دروغگو  .

درد دل :

اغلب به تو که نگاه میکنم در خودم هیجانی تازه میابم اما اینبار ترسی تازه یافتم .

گمانم که دیگر داری بزرگ میشوی .

پی نوشت :

پرواز کن . رها شو از این ابعاد . اندازه های تو خیلی فراتر از این طول و عرض

و ارتفاع هاست .

                                                                         . . .

دلخون نوشت :

خاکستری تیره / نه آبی / بنفش هم

اصلا علاقه ای به رنگ ها نداشتم

من از همان زمان که تو از خانه رفته ای

یک خار هم به کاغذ تازه نکاشتم

انگار روی نقش زمان قاب تو شکست

دستی به صورتم زدم و برنداشتم

کوتاه نوشت :

۱ - شکوفه ها که می شکفند به این می اندیشم که چه خواهد شد

وقتی می پژمرند و فرو می ریزند . شکوفه ها که فرو میریزند دیگر چیزی

برای اندیشیدن ندارم .

۲ - دفتر خاطرات بودنت را هرچه بیشتر پاک میکنم رد پای وسیع حضورت

بیشتر بهت زده ام میکند .  

                                                                               . . .

اول نوشت  :

و سالهاست

سکوت حافظه ها را انتظار می کشم

شاید از میان سطح غبار گرفته ی افسانه های خود ساخته ات

مرا بیرون بیاوری

ببینی

و من سالهاست

روی شاخه های زندگی

با تمام وجود

لاشه ای را بالا میکشم

و در تعجبم

کجاست خورشیدی که قرار بود از بلندای شاخه ها سر براورد ؟

و خوب که دقت کنی

این لباس عجیب به تن خواب های رنگ رنگی ام زار می زند

باور میکنی ؟

دوم نوشت :

در امتداد چشم تو رفتن ، فنا شدن

تا کوچه های تنگ تمنا / خیال من ↓

با رنگ و بوی مرده ی شب خو گرفته است

این طعم تلخ واژه برای نیاز تن

اینجا به رسم خاطره مشغول عاشقی

ترسیم می کند شب ماتی ز من شدن  

هی تو ، نشسته ای که چه ؟ آنجا چه میکنی ؟

تصویر کن که خودت را ( . . . ) / صدا زدن ↓

او را که پشت خاطره ها محو میشود

آنجا کنار پیکر بیجان ، کنار من .

دلخون نوشت :

پاهای خیلی بلندی داشت و این موضوع همه را ناراحت می کرد . آخر او از هر

مانعی عبور می کرد . هیچ چیز جلو دار پاهای بلند او نبود . کوه ها . زمین ها .

دریاچه ها . دیوار خانه ها . سیم خاردار . دربهای اهنی و . . .  با پاهای بلندش

از هر حریمی میگذشت . ولی جالب اینجا بود که در آخر کاری به جز تحسین او

بلد نبودند . پاهای بلندش را تحسین می کردند و با تمام صورت به او لبخند

می زدند  . . .

کوتاه نوشت :

اصرار داشت هرچه سریع تر مرگ ثانیه ها را زندگی کند .

پ . ن : مطالب بالا هیچ ارتباط منطقی هدفمندی با هم ندارند .

                                                                             . . .

یادگاری :

می جویمت ، با دستهایی که ندارم

با ترس ، سر بر سینه ی تو می گذارم

می ترسم از اینکه ، نباشی ، رفته باشی

من باشم و یک قاب عکسی که کنارم ↓

روی زمین خاک / خورده عمر من هم

جا مانده بین دستهایی که ندارم .

دلخون نوشت :

گوش میکنی ؟

نه  . انگار صدایم حتی برای تو هم گوش خراش شده است .

تو هم گوش نمیکنی .

باز هم از ته ته ته دلت خواهی گفت  : من راضی نیستم .

و من باز هم باید

بین پنجر ی اتاقم و پنجره ی اتاقت فرق بگذارم

آخر انگار از پنجره ی اتاق تو تنها میتوان دوده های سیاه دید و بوق های ممتد شنید

و تو راضی نیستی که چه ؟

که من سال های رفته ام را در آغوش بگیرم  و با هم زار زار گریه کنیم ؟

و گر بگیرد مغزهایمان که چرا سال های سال

تنها از پنجره ی اتاق تو بوق های ممتد شنیدیم و غرق در دوده بودیم ؟

و من

گریه های شبانه ی خود را

به خاطر توست که آتش میزنم

و باز هم تویی که با نگاه های بی هدفت . . .

انگار اصلا گوش نمیکنی که چه میگویم !!!

کوتاه نوشت :

من میخواهم

          بادبادک خودم را

                      در آسمان

          پرواز دهم    

                          بادبادک خودم را  . . .

                                                                             . . .  

دل نوشت :  

رفتی ، پریدی و ، دل من را پرانده ای

اما تنم میان قفس جای مانده است

دل عاشق رهایی از بند گشته لیک

یک گام را دویده دگر پای مانده است

پر میکشی به اوج و من از دور با نگاه

پرواز بی بهانه ی تو گشته حسرتم

وقتی تو بال میزنی و دور می شوی

باور پذیر تر شده ام توی غربتم .

( حسن شیرعلی    ۲۹/۱۲/۸۷ )

کوتاه نوشت  :

دندانها زرد ، چشم ها قرمز ، دستها زخمی ، لب ها خون آلود ،  تمام

زیبایی را یکجا داری !!!!!!!!!!!!!

خواهش نامه  :

لطفا کنج دلت یه جا هم به من بده . چیز زیادی نمی خوام . همون دو خوابه

باشه و مبله کفایتمو می کنه . برای غذا و سرویس نظافت هم باهات هماهنگ

می کنم . حله ؟ بنویسم ؟

پ . ن :   بالاخره اون اتفاق نامیمون به هر زور و ضربی که بود رخ داد . والا ما

از هفته پیش خیالمون جمع بود که دیگه امکان نداره استقلال رنگ قهرمانی

رو هم ببینه . بعد هی دلمون بشکن می شد و قند توش آب می شد که دیگه

بعد بازی آخر چه بکنیم و اینا . ولی خب قضیه ی همون ابر و باد و مه و خورشید

و فلک و بلکم ذوب آهن و نشانه های غیبی و امداد های ماورایی و غیره شد

که . . . بماند . بعد اینکه ما هم کلی الان هی ماچمون کردن بعد بهمون شیرینی

دادن که چقدر تلخ بود و هی از گلو پایین نمی رفت . مخصوصا اون چهارمیش که

روش پرتقال داشت . البته اگه کسی فکر کرد من طی یه حرکت انسان دوستانه

و ورزشی می خوام این قهرمانی رو به استقال تبریک بگم کور خونده . عمرا از این

خبرا نیست . ولی خب بعضی وقتا تو زندگی شرایطی پیش میاد که آدم باید برای

جلوگیری از ضایع شدن سوت بزنه . سکه است دیگه . یه بار این روش میاد . یه بار

اون روش . ولی انصافا هرچی شد ما که تهش تو جدول دو رقمی نشدیم . اوهوم .

                                                                                            . . . 

 پ . ن : ای بابا . ما دو روز نبودیم ببین چی شده ها . ای داداش مدار قضیه چیه ؟

چرا اخه ؟ من قلبم با باطری کار میکنه . یه وقت میفتم لت و پار میشما .

__ گلوله ای که رها شد . . .

خراب کرده زمان پوشک جدیدش را

گرفته مرد ز زن پاکت خریدش را

نشسته کنج خیابان مترسکی خسته

نه مایه تیله به جیبش و نه نویدش را

و کودکی که سیاه است دست و صورت او

و چشم بی سرو پایی تن سفیدش را  ↓

کنار بوی تعفن گرفته ی تن مرد

عجیب حادثه ها از دل پلیدش را    ↓

به زیر نیزه ی چشمان / که کور می بیند

به روی سطح زمین پیکر شهیدش را  ↓

که خنده ای به لبش ، روی خاک افتاده

بغل گرفته تن مضطر و وحیدش را

و پای مضطربی روی شیشه ی قابی

فغان که : (( گوش کنید . آن طرف دوید )) ش را

صدای زوزه ی عصیان و بند یک شلیک

فرو شدن وسط دل که می تپیدش را

و بو گرفته تن سطر های بالایی

مترسکی که ربود از زنی خریدش را

و کودکی که فنا شد و عکس زیر پا

گلوله ای که رها شد و مرد دیدش را . . .

حسن شیرعلی       ( 10/1/88)

یادنامه :

دو سال گذشت و برای من تنها نگاهی مات باقی مانده و قلبی منتظر ، دستی

وامانده در فضایی مبهم و چک چک مداوم چیزی از صورتم و بوی عطری که جانم را

به رعشه می آورد . به اطرافم نگاه می کنم . به زمین به خانه . به دیوار . به مادر .

به پدر . به قاب عکسهای روی دیوار . آری انگار در نهاد همه ی اینها هستی و در

عین حال خلای را در تمام این لحظات می بینم . دو سال گذشت و من همچنان برایم

سخت است باور کنم بازگشتی نیست . سخت است باور کنم رفته ای و تمام آنچه

بود به خاطره پیوسته است . تمام آن روزها که چه زود گذشت . تمام آن  . . .

توهم :

شکارچی در کمینگاه نشسته بود و آهو از دور نزدیک می شد . هدف گرفت . صدای

شلیک به گوش رسید . آهو خندان فرار کرد و شکارچی روی زمین افتاد .

دلخون نوشت :  

سرم درد می کند . تو جیغ میزنی . می گویم ولم کن . تو جیغ می زنی . زیر دندان

می گذارمت . تو جیغ می زنی . دندانم را فشار می دهم . تو جیغ می زنی . عده ای

هجوم می آورند و مرا می برند . تو جیغ می زنی . سالهاست که مرا اعدام کرده اند

تو تنها جیغ می زنی .  

                                                                                                     . . .

اول نوشت :

عجیب باد می وزد

از آن طرف تر از بلند کوه های شهر

از آن کنار دشتهای دور

که من نشسته ام به انتظار

همان کنار  همان

میان جنگلی که دور دور

پیرمرد خسته ای شبی

ز خوفناک بودنش

هزار ها ترانه خوانده است

عجیب باد می وزد

و مردم از حصار خانه ها

و از کنار شعله های گرم

هر از گهی کنار وعده های صبح و ظهر و شام

هزار بار نعره میزنند

عجب هوای بی مروتی است

چه بادهای شوم و نامراد می وزد

و در میان زوزه های باد

تمام نعره ها خموش

و مردم از حصار خانه ها

و از کنار شعله های گرم

کنار وعده های صبح و ظهر و شام

فقط حدیث روزهای گرم را فرا گرفته اند  . . .

دوم نوشت :

دوستم می گوید : روی صندلی که می نشینی صاف بنشین . چون من دوست

دارم تو را با وقار و سربلند ببینم . دوست دارم تو را جایی بالاتر از همه ببینم .

من دوست تو هستم .

آخر من یک دوست دارم . کسی که به همه کار من دقت می کند . در همه اعمال

من ریز می شود و تمام جزئیات اخلاقی من را می سنجد . بعد میفتد به جان من .

انگار که می خواهد مرا دوباره ببافد . تمام بافت ها را ریز به ریز از نو .

بلی . من یک دوست دارم اما وقتی به او می گویم تو به او بر می خورد . وقتی به

او می گویم دست کردن در بینی کار زشتی است ناراحت می شود و تا یک هفته با

من حرف نمیزند . من یک دوست دارم که  . . .

دلخون نوشت :

ذهنم درد می کند !

و هرچه مسکن می خورم

انگار چیزی در گوشم فریاد می زند

کور خوانده ای !!!!

بچه های ترسوی تصوراتم را رها می کنم

دستهایم را باز

باد می آید

و خیالم را با خود می برد

و بادبادک بازی های کودکی هایم دوباره خود نمایی می کنند

خوب بلدم اوج بگیرم

و افکارم را لای ابرهای ضخیم فرو کنم .

آری حس می کنم اینجا کمی خنک تر از آنست که سرم آتش بگیرد

ذهنم درد می کند .

کوتاه نوشت  :

جایی که جان بین خاک و خاکی باید یکی را برگزیند کجایید که دستگیر

التماس هایش باشید ای شیفتگان بشریت ؟

شکایت نامه  :

من و خیال تو و لحظه های بیتابی

تویی که هیچ نبینی و تخت میخوابی

پ . ن : خدا رو هزار مرتبه شکر بابت این پیروزی . ولی واقعا چه کسی

جوابگوی خون این همه انسان بی گناه خواهد بود . چه کسی جوابگوی

خون ریخته شده ی این همه بچه و زن و مردی که بدون هیچ دلیل منطقی

و فقط به خاطر نفع عده ای خاص کشته شدند خواهد بود .

                                                                                                  . . .

اول نوشت :

 اول نوشت :

 از بس پیاز خورده ام که اشتهایم باز شود

فکر می کنم دیگر سیر شده ام

هرچه زور بزنی و واژه ها را کنار هم ردیف کنی

همچون که قافیه ات تنگ بیاید

نه اینکه نشود کاری کرد ها

دیگر اعتبار شاعری ات از کف رفته

دیگر از صدای طبل و دهل خوشان خوشان خبری نیست

و من نشسته ام درون اتاقم

کنار میز تحریر قدیمی و مفلوکی

و کاغذی که به ظاهر برای قرن های چندی پیش از میلاد است

و در میان واژه های هر روزه و تکراری

نه اینکه در پی یک طرح بی نشان باشم

و یا خیال کنم بدیع ترین خیال خواهم بود

فقط به پیش می روم که واژه های هر روزه

رنگ تازه ای به خود گیرند

و من پیاز که می خورم بیشتر اشتهایم کور می شود

از بس پیاز هایم دیگر پیاز نیستند .

حسن شیرعلی       25/7/1387

دلخون نوشت :

دلم درد می کند . دستانم را روی دلم فشار می دهم . انقدر فشار می دهم که

دلم فرو می رود . چشمانم را می بندم . دلم درد می کند . به خودم می پیچم .

دستانم را در دلم فرو می کنم . انگشتانم را از میان پوست شکم به درون دلم

فرو می کنم خون بیرون می زند . دلم بیشتر درد می کند . خون از میان لبانم

بیرون می زند . زمین را خون فرا گرفته است . فریاد می زنم . به چیزی چنگ

می زنم . با تمام قوا بیرونش می کشم . از درونم . از  داخل خودم . از  ته ته

تهوجودم بیرونش می کشم . دلم درد می کند  . بیرونش که می کشم دیگر از

درد خبری نیست . دیگر انگار تا الان هیچ دردی نبوده است . احساس آرامش

می کنم . دیگر نه درد احساس میکنم نه  دل احساس می کنم  نه  دست

احساس می کنم  نه جایی را می بینم نه  به خود می پیچم . نه  هستم 

نه . . .

                                                                               با آرزوی بهترین ها  . . .

تخیل :

الو

گوش می کنی ؟

اخبار دیشب گفت : یک عدد بادمجان بم آفت گرفت و مرد .

باور میکنی ؟                 عجیب نیست ؟

اینکه چیزی نیست

دیروز خودم خواندم

اطلاعیه ی اخطار

دوباره ببینمت که از این حوالی می گذری پوستت را میکنم دقیقا مثل خیار

استدلال میکنی ؟

شبهای جمعه نیز هر هفته تعداد فداییان راه حق رو به کاهش است

با کدام جدول ضرب میخواهی اینها را در هم ادغام کنی ؟

دیشب آمد به خوابم و گفت :

مرا در آغوش بگیر

دوستش داشتم و گفتم هرگز

او را نه

جانم را میگویم

دوستش داشتم و گفتم برو

اگرچه عزیزی   ولی زیاده روی نکن .

خوابم می آید .

.............

حسن شیرعلی      13/7/1387

دلخون نوشت :

      تنها میدوید . وقتی که احساس کرد سردی هوا ، مثل تیغی گلویش را

می درد هم نایستاد . و وقتی طعم خون را در دهان احساس کرد هم مکث

نکرد . و حتی وقتی دیگر چشمهایش جایی را نمیدید . از میان جمعیت خود

را پیش برد . تنها باید فرار می کرد . باید از خود ، از دنیا ، از چشمها ، از همه

چیز فرار می کرد . آنقدر دوید که باور کند هیچ چشمی و هیچ دستی و هیچ

طنابی توانایی حصر او را ندارد . داخل دستهایش را نگاه کرد . کیف پول مچاله

شده ای بود . حال ، دستهای چنگال مانند و چشمهای درنده ، جای خود را به

چشمهای منتظر و دستهای ملتمس داده بودند . به زانو روی زمین افتاد .

نفس نفس میزد و با هر سرفه ای خون بالا می آورد . چشمهایش انگار داشت

از حدقه بیرون میزد . به سختی روبرویش را میدید . روی زمین دراز کشید . لای

کیف را باز کرد . داخل کیف ،فقط یک کارت شناسایی و چند تکه کاغذ بود .

چشمهایش را بست . به پشت روی زمین خوابید . نفس عمیقی کشید و با

تمام وجود احساس آرامش کرد .

                                        حسن شیرعلی                     30/7/1387

                                                                    ایام به کام و موفق . . .

اول نوشت :

دستانت بوی مرده می دهند

نه

من اشتباه نمیکنم

شک ندارم

دستانت بوی مرده می دهند

شاید هم بوی مرگ باشد

خیال می کنم

دوباره بین دو معنا که تجسم یک حرفند درگیرم

ولی شک ندارم

این بو را میشناسم

امروز تشییع جنازه بوده ای ؟

جسد جابه جا کرده ای ؟

شاید هم  مرده روی دوش خودت گذاشته ای

یا مرده در قبر جا داده ای

آن هم با دستهای خودت

ولی چرا اینقدر بوی مرده میدهی

مگر چند وقت است که مرده ای ؟!!!!!

چند دقیقه هم که نمیشود . !!!

 ...................................  حسن شیرعلی   20/7/1387

دلخون نوشت :

کودک روی لبه ی کاسه دست کشید

و پیش خود گفت :

عجب وسیله ی تیزی

سپس درون کاسه پر از آب بود

و چشم های ملتمس کودک

مملو از تشنگی

کودک هراس  داشت

مبادا کاسه ی آب

که تیزی لبه اش زبانزد بود

سر از تن نحیف و ضعیفش جدا کند

و کودک که دست می کشید روی لبه ی کاسه

تمام مردم تشنه و مضطرب با هم

فریاد مبادا مبادا سر میدادند

و هر طرف که نگاه می کردی

چشم هایی بود

هراسان و افسرده

و در تهاجم این سان دلاوری ها بود

که کودک از عطش افتاد و جا به جا جان داد .

 ......................................................   حسن شیرعلی      11/7/1387

پ . ن : عذر میخوام بابت فاصله ی زیاد بین پست ها

و اینکه چند روز خیلی کم پیدا بودم . و ممنون از لطف

و بزرگواری دوستان .

اول نوشت :

          صبح اول وقت , کنار آکواریوم کوچیک گوشه ی اتاق , روی مبل لم

دادم و چشم دوختم به حجمی پر از حیات , پر از جریان . پیش خودم فکر

 میکنم ای کاش اینها هم دنیای داشتند دقیقا مثل این کارتن هایی که توش

همه چیز فکر داره . شعور داره . بعد فکر میکنم شاید این ماهی کوچولوی

 من میتونست بره مدرسه . بعد همه ی این دنیای زیبا رو توی ذهنم شکل

میدم . بعد یه چیز خیلی عجیب توی ذهنم شکل میگیره . دنیایی که این ماهی

داره چقدره ؟ آیا اصلا تصوری از محیطی بزرگتر داره ؟ آیا اصلا به ذهنی که

نیست خطور هم میکنه که باید بیشتر از اینها که هست باشه ؟ که این تمام و

همه چیز نیست ؟ که میتونه بیشتر از این هم شنا کنه ؟ بیشتر بره ؟ جلو تر

بره ؟ آیا اصلا هرگز چنین تصوری شکل میگیره ؟ آیا اصلا میتونه بدونه که

 محصور شده ؟ آیا به این خو نگرفته ؟ آیا اصلا به فرض اینکه بفهمه که

چیز دیگه ای هم هست این وابستگی بهش اجازه میده که دست به کشف بزنه ؟ 

یادم میاد یک بار پرنده ای خریدیم . از یه دست فروش . دقیق یادم نیست چی

 بود . هیچوقت از یادم نمیره . وقتی که توی قفس بود با تمام قوا خودش رو به

 بدنه میکوبید . سرش رو به در و دیوار میزد و جالب اینکه این کار وقتی حضور

کسی رو احساس می کرد شدیدا شدت می گرفت . طوری که سرش زخم شد .

یه مدت از قفس درش آوردیم . فضایی به اندازه ی یک اتاق رو اشغال کرده بود

و به محض نزدیک شدن کسی به خودش آسیب میزد  حمله میکرد فرار میکرد .

تا آخر آزادش کردیم . اینکه بیرون از قفس توی شهر دووم میاره یا نه من

نمیدونم ولی این رو میدونم که تصوری داشت از محیط بیرون . از طبیعت و

محیط زندگی خودش و این براش قابل درک نبود . قابل تحمل نبود . . .    

دلخون نوشت :

فریاد بی صدای مردی که صدایم میزند

از ورای شمع های خاموش و تضاد هجوم باد

و من

گوشهایم را به زمین می چسبانم

صدای پای دونده ی دو ی سرعت را و تیک تاک  میکند ساعت

به انتظار نشسته ام

کجاست خط پایان

این خواهشی است که سالهاست خفته است

پیش می آید

صدای ناله ی خسته ی مردی

و باد که زوزه می کشد .

و خاک که چشم هایم را چنگ میزند .

و صدا که انگار دارد در این التهاب میمیرد .

هو هااااا  هو هو

                                                                    موفق   . . .       

__   حیات  __

مردی نشسته سر به میان ، های های های

فریاد و ناله و زاری و درد و آه

زن خنده ای به گوشه ی لب ریسه میرود

افتاده کودکی دگر آنسو چه بی پناه

تنها غریب میرسد از راه حادثه

پیدایش نگاه تجسس به روی زن

من درد می کشم  و تو یابو ی بی شرف

در پست گونه های خیالت به عشق تن

اینگونه در توهم یک جنگ ناگذیر

کودک نشسته بر لب در ناله زیر لب

اشکی که نقش قرمز قالی کبود کرد

لب های لرزه فتاده ی به رنگ شب

مرد از میانه ی در میکند عبور

فریاد های زن و سر بی حجاب او

انگار من نه و ما نه ، نبوده است

انکار می کند همه ی خاندان او

مرد از میان در به درون بازگشته است

در دست شبه طنابی نه میله ای

زن ترس را تداعی و فریاد میکند

از هر کلام خواهش و در خواست گونه ای

مرد از نگاه طفل ، گریزان و خون به چشم

فریادهای خشم عجیبی به روی لب

کودک در این توهم بی روح مانده جا

خیس است دست و صورت او مثل حال تب

بالا کشید  و بعد به پایین و ناله ای

اشکی و مرگ ، نه انگار او به خواب رفت

ترسی که هر طرف از چشمها پدید

انگار زن دگر از این  سراب رفت .

................................................................................

                                                                                  ایام به کام

__ فریاد __

من از گذر سالها سکوت

حقوق مردی را طلب میکنم که فریاد میزند ولی در خویش .

 فریاد میزند فریادی خاموش

ایستاده بر سردرمنزلی سوخته در لهیب آتش

 داد میزند

بر چشمهایی که نظاره گرند چگونه میسوزد .

چگونه تباه میشود

 من حقوق مردی را طلب میکنم

که آتش گرفته است

....................................

__ پنهان __

و هر جا داد می باید ،

صدا با صد هزاران ضجه می آید برون

زبان شوم این افسانه تا اعماق جان کاتبان عشق هم رفته .

کجا ما کوله بار خویش را بستیم با قصد سفر تا ناکجا آباد ؟

این افسون بی مرگ حدوث عشق در یک لحظه ی ناپاک

بیا پنهان مشو

پنهان مشو در توده ای از برف

اگرچه سرد و مطبوع است

ولی ما  مردمانی پای برجاییم

( در این یک جمله مشکوکم ) گمانم میرود اینسان

و اما در ورای پرده ی این روز مانند به شب تشبیه

تعاریف ارچه با ظاهر هماهنگند

                                                           موفق باشید .

__ شکایت نامه __

خرده نان روی بام و گوشه های پنجره

امید اینکه باز هم کبوتری

صدای بالهای خویش را

به آسمان سوت و کور شهر افکند

دوباره پر گشاید و به سوی بام های خانه ها

دوباره زندگی کند

نه اینکه در میان برف پوش بام های شهر

کنار پنجره کبوتری بمیرد از گرسنگی

و جوجه ای تلف شود

و بی تفاوتی فرا گرفته شهر را

و مردگان به مردگان و زندگان به مردگان

شباهتی است بینشان

شباهتی که عین را طلب کند

*        *        *         *        *        *        *

کبوتران که مرده اند و رفته اند

در این عنایت شدید و بی حساب خفتگان

که شهر پر ز دیدگان خفته است

و هر که داد داشته به پیش چاه گفته است

چه ها و چه ؟  کجا ؟  چرا؟

و صد سؤال بی جواب

کفران نعمت کرده است هر گام تا سوی صواب

دلیل بی معنا شده

ما مانده ایم و شور و شوق بیشتر به سوی مرگ و نیستی و التهاب

و می رویم و می رویم

به سوی دم گرفتن تمام ها

به سوی پا گرفتن خیال های زندگی و خام ها

ما مانده ایم باز هم در این میان بی دسترس

در کوره راه زندگی بی هیچ کس در این قفس

و بیشتر و دم به دم

به دست خویش لطمه ها

به ساختار نو رسیده ی بهار نیز می زنیم

کبوتران مرده ی ز سوز سردی هوا

در آن ز یاد برده و ز ریشه ریشه می کنیم

و باز هم که نسل نو ز کوچ های زندگی

به پشت بام و پنجره قدم نهند با امید

دریغ میکنیم ما ز نو دوباره زندگی

دریغ میکنیم ما ز عشق نیز زندگی

دریغ میکنیم ما ز خویش نیز زندگی

…………………………..

(حسن شیرعلی)                                        27/ 11/1384

……………………………………………..

                                       __   کوچه ی احساس    __

__ آبی آسمان __

سحرگاه باد می وزید

آفتاب بر می آمد تا طلوع را بیاموزند رهروان

روح   زیبا

دست انداخته بر گردن پاکی

چشم ها بر گستره ی آبی

صاف بی لکه ی ناپاکی ها

لذتی بود مرا

*  *  *  *  *

لکه ابری آمد

کنج آبی مرا کرد سپید

غم این فاجعه ام سنگین شد

باد را خواندم و گفتم ای باد

داغ این ننگ بسوزد جانم

پاک کن آبی ناپاک مرا

*  *  *  *  *

آسمان آبی

باد هم وزان

آب جاری بد  و روح همچنان زیبا بود

ساعتی خواب مرا غافل کرد

لکه ابری آمد

من سر اندر خواب

لکه ها جمع شدند

قطره ای آب چکید

صورتم آبی شد

رنگها شد جاری

آسمان گشت سپید

آسمان پر شد از امواج پلید

رنگها فانی شد

*  *  *  *  *

باز هم دل بستم

لحظه هایی زیبا

روح هم می آمد

در نظر با ما بود

لیک بس تنها بود

بر سر نیمکتی در کنار پاکی

چهره حاکی از غم

چهره مملو از درد

روح بس تنها بود

*  *  *  *  *

دل به زیبایی بی وصف سحرگاه سپردم به تمنای وصال

گرچه ره پیمودم

هیچ در کف من را

دست در کار شدم

بر کنم ریشه ی این ابر پلید

چه بسا باد وزید

آسمان خالی شد

ابرها دور شدند

لحظه ای خام شدم

آسمان آبی شد؟؟!!

آبی ام بارش بارانی بود که به رویم بارید

*  *  *  *  *

آسمان خالی بود

ابرها جمع شدند

و فضا یکسره از ابر سیاه

روح هم غمگین بود

لحظه ها سنگین بود

(آسمان ننگین بود.)

) حسن شیرعلی)                                          21/3/1385

با آرزوی موفقیت و سلامتی برای همه ی دوستان

__ مردم دریای سرخ __

 مردم دریای سرخ

 دستهاشان را بلند

 از ورای سنگهای تیز

 خود را سوی بالا می کشند

 دستهاشان پاره پاره

 چشمهاشان کور از انبوه خاک و انفجار

 وین مسیر پای تا سر بارش خون از بنای آه و زار

 از وجود مردم دریای سرخ

 گوشهاشان کر پای هاشان یادگار

 دستهاشان منتظر بر شاهراه انتظار

................................................................     

      (حسن شیرعلی)