تو :

وقتی که عطر قدم هایت را

از دور دست های نگاه پنجره میتوان شنید

مرا باکی نیست اگر زمانه

هرچند هم بی کفایت ، هرچند هم بی مهابا

دم از شب های بیدار و آوازه خوان های عاشق میزند

من بال هایم را میگشایم

کنار هزاران هزار بال گشوده .  

بازی زمان :

گاهی تمام ثانیه ها میمیرند و تویی و تمام چیزهایی که با تو در یک مسیر

هستند ، یک سطح و یک حد ، و تو تنها عبور میکنی از خویش و از همه ی  

شیرین ها و تلخ ها . انگار همه چیز در آن واحد در دستهایت جمع شده است .

آری . زمان گاهی با آدم بازی اش میگیرد .

تذکر نوشت :

آفتاب طلوع و غروب خود را نمیبیند . این تویی که همواره شاهدی بر

بودن ها و نبودن ها . . .

دلنوشت :

شاهد باش که تمام سطح و عمق بودنم میسوزد و شعله ور شده است

میل بی انتهایم به دست های پر روحت .

                                                                             .  .  .

دعوا :

این ماهی بزرگه هی اون ماهی کوچیکه رو میزنه . نفهمیدم چطور شد یهو

اینقدر اختلاف حجم پیدا کردن . قبلا ترا اینجوری نبود . من هی میرم میشینم

نصیحتش میکنم . بعضی وقتا هم دعواش میکنم . هی میگم دوست باشید .

نزنش . گناه داره . جامعه ی مدنی . عدالت محوری . همنوع دوستی . هی

میگم نکن تمامیت خواهی بده . فرداش باز همون بساطه . پکوندش خب .

نهادینه سازی :

میای خونه میبینی رو دیوار برچسب چسبوندن شهروند محترم لطفا گردالی

( قلقلی یا همون که دست میکنی تو بینی در میاری شیرینی ) خود را پس

از تولید به دستشویی منتقل کنید . از فرط خوشحالی از این سطح فرهنگسازی

زندگی جمعی ، اولین گردالی رو خودت درست میکنی و میندازی تو دستشویی

و با یه لبخند معنا داری باهاش خداحافظی میکنی و این لحظات پر غرور رو توی

دلت جشن میگیری ولی یه چیزی ته دلت میگه به این راحتی ها حل نمیشه .

فرهنگسازی هزینه داری . تازه این موقع است که به این نکته توجه میکنی که

حداقل چند بار باید دست بکنی تو بینی در بیاری شیرینی بعد گردالی کنی و

نحوه ی این عملیات رو شرح بدی تا تو بستر اجتماع نهادینه بشه و . . .

نیاز :

دستهایش را بالا گرفت . چشمهایش را به حال التماس چرخاند . صدایش را

مظلومانه کرد . دلش را لرزاند . سرش را رو به آسمان بلند کرد . از ته ته ته

دلش با تمام عشقش گفت : خدایا خیلی بدهی دارم . پول میدهی  ؟!!!!!

                                                                                    .  .  . 

تویی :

خیال کردم که منی هست که باید به سوی تو گام بردارد ولی هر لحظه انگار

همه ی خواب ها و رنگ ها و بود ها و نبود ها تنها تویی .

آخه چرا :

چشات خون . بدن کوفته . موها هپلی . لب و لوچه آویزون . در کل از بس رو

کتاب قل خوردی آلبالو گیلاس میچینی و کورمال کورمال داری بند کفش و میبندی

دهنتم قد گاراژ هی باز و بسته میشه بعد یهو یکی بگه : " می خوام ازت یه

سوال ارزشی بپرسم . به نظرت اخلاق نسبیه یا مطلق . پا بده سر امتحان تقلب

میکنی یا نه ؟ "  آخه چرا ؟

تذکر نوشت :

آهسته تر چشمهایت را بگردان . این میان خلا نیست . منم .

حواس جمع نوشت :

قدیم تر ها بچه ها را میشد با یک آبنباتی شکلاتی چیزی گول زد . اینکه الان

نمیشه به درک . با یه پاستیلی شکلاتی چیزی گولت نزنن کلی هنر کردی .

                                                                                   .  .  .

تخیل :

دقیق یادم نیست مداد رنگی روی میز جا ماند یا میز زیر مداد رنگی ولی این را

خوب میدانم وقتی میز و مداد رنگی نباشد نقاشی درستی نمیشود  کشید .

تیک تاک :

گاهی تیک تاک تیک ساعت اینقدر در سرت فرو میرود که سرت دیگر سر نیست

تیک تاک تیک است .

دور افتاده :

پیرمرد در چشمهای کودک  کودکی اش را میدید و کودک در دست های چروک

پیرمرد روز های پیری خود را  . . .

عجب نوشت :

و قلم بدست های خاطره نویس ، هر روز هم که قلم به دست گیرند کم است تا

از روز های بی پایان لطف و کرمت طرحی زنند و من چگونه چنین استوار و بی

اضطراب از دستمایه های تلاش خویش سخن میگویم ، خود نیز در حیرتم .

                                                                                        .  .  . 

انتظار :

بوی تو می آید . آری . من اشتباه نمیکنم . سال های سال است به انتظار این

بو نشسته ام . این بوست که شب ها مرا بی خواب میکند . این بوست که تمام

زندگی ام را وقف آمدنش کرده ام . نزدیکتر بیا . خانه های مغزم یکی یکی دارند

زنده میشوند . آری .  راستی .  یادم رفت بپرسم . اسمت چیست ؟

تضاد :

ماهی کوچک از پشت پاکی عجیب و محو کننده ی شیشه دست تکان میداد .

میخندید . لبخند های ظریفش را نثار هر مشتاقی میکرد . ماهی کوچک همیشه

چشم هایش گرد ، همیشه با نمک و رقصان ، همیشه پر از احساس بود اما

همیشه چیزی بر دلش سنگینی میکرد . دلش رهایی میخواست . دلش دوست

میخواست . دلش نگاه های تازه میخواست . دلش . . . 

ماهی قرمز کوچک ، همیشه با نمک و رقصان ، همیشه پر تحرک و پر انرژی با

لب هایش که طرح لبخند داشت همیشه با تمام وجود تقلا میکرد . التماس میکرد .

بالا و پایین میرفت ولی کسی حرفش را نمیفهمید .

دلتنگ نوشت :

نه قلم تاب ثبت تصویری از تو را دارد و نه حتی خیال تو را میتوان در ابعاد کلام گنجاند

و من به سطح کاغذ و خط خطی های بی هدف زل میزنم . چه راه حلی است برای

نقش زدن از طرح های بی پایان .

تذکر نوشت :

پوست تن هرکس متعلق به خود اوست . حق نداری به هر کس که میرسی

پوستش را بکنی .

                                                                                     .  .  .